Αξεχαστα γενεθλια και οχι απο τα καλυτερα. Στα 20 μου, ο πατερας μου ηθελε να μου κανει εκπληξη στα γενεθλια μου, καλωντας ολους τους φιλους και παλιους συμμαθητες μου.Το απογευμα λοιπον της ημερας εκεινης πηγε να μου παρει την τουρτα. Εγω ειμουν σε μια φιλη και ειχε συνεννοηθει με την αδερφη μου να τηλεφωνησει και να πει οτι και καλα κατι εγινε σπιτι και πρεπει να παω. Δυστυχως απο το αγχος του να μην το μαθω, ο πατερας μου επαθε εμφραγμα. Το σπιτι ηταν γεματο απο φιλους και την εκπληξη μου την εκαναν τελικα.Ετσι αφου εσβησα τα κερακια μου το ανακοινωσαν. Το ιδιο βραδυ ειμουν μεσα στην εντατικη διπλα στον πατερα μου και περιμενα να ξυπνησει...και οι πρωτες του λεξεις ηταν "συγνωμη που σου χαλασα την εκπληξη". Αν και οι γιατροι δεν ηταν καθολου καθησυχαστικοι ο πατερας μου τα καταφερε και μεχρι και τωρα ειναι μια χαρα. Απο τοτε στα γενεθλια μου παντα γιορταζουμε την περιπετεια του πατερα μου ( το οτι τα καταφερε)...εξαλλου του αξιζει...