Κάτι δικό σας...που έχετε γράψει και σας εκφράζει

Στη σκεψη μου γυρνας μεσανυχτα και κάτι,

ματι να κλεισω δεν μπορω στο αδειο μου κρεβάτι!

Εφυγες μια μερα διχως εξηγήσεις,

και μ' αφησες να ζω με αδειες αναμνήσεις!

Εδωσα τη ψυχη μου, να παρει πνοη ο ερώτας μας,

και 'συ τρελη το εσκασες καιγοντας τα όνειρα μας!

Στην θαλασσα σου μιλω

Εδω ειμαι και περπατω μοναχος

Εγω ειμαι σου φωναζω μα δεν με θυμασαι πια

Δεν ακους που σου μιλω,αλλου τωρα μιλας

Σου λεω ποσο σ’αγαπω σου λεω ποσο σε μισω...

Ειμαι εδω μεσα στα ονειρα που καναμε

Κι εσυ εισαι μονο μεσα στα ονειρα μου

Περπατω στην θαλασσα που χτισαμε παρεα

Πινω τα λογια σου και τις κουβεντες μας...

Δεν υπαρχουν πια τα ζεστα σου χειλη

Που αναβλυζαν τα χιλια σου θελω,μονο το αδειο κυμα

Στον αερα ακομα πετανε τα δικα σου θα μεινω

Στην αυρα της θαλασσας ακουω την φωνη σου

Και στου κρασιου την θυμηση ζω λιγη απ’τη ζωη σου...

Γλυκα σαν ηρθες με περπατησες

Στην θαλασσα κοντα με πηγες και με καθισες

Σαν ποταμι τρεχαμε χωρις σταματημο

Κι αξαφνου χαθηκες δεν εισαι πια εδω....

Στην θαλασσα,στην θαλασσα μας θα μπω και θα χαθω

Να μην θυμαμαι τιποτα και στον βυθο να σε ονειρευτω...

Για την Κατερινα,για την αγαπη...

Θα θελα να το ακουγα αυτο τον στιχο που εγραψα απο τον Σωκρατη Μαλαμα

Έχεις χαθεί από καιρό,

με αγωνία περιμένω να σε δω!

Μακάρι να φανείς σήμερα το βράδυ,

να λάμψουν τα μάτια σου μέσα στο σκοτάδι!

Άδειασα πάλι το ποτήρι,

δεν μου 'κανες κι απόψε το χατήρι!

Δεν ήρθες να μου πεις μια λέξη, μια κουβέντα,

κι η καρδιά μου βρίσκεται ξανά στ' απολεσθέντα!

καποτε ονειρευτηκα οτι μπορω και να πεταξω ,καποτε πιστευα σε μενα

τωρα μοναχοσ μενω με δακρυα στα ματια ,κοιταζω καθε ονειρο που εγινε κομματια.Ονειρα χαμενα μες στη ληθη,ονειρα και ελπιδεσ ολα αδειανα,τωρα τπτ δεν με ταραζει τωρα τπτ δεν με πονα ,τωρα τπτ δεν με πληγωνει μοναχα η μοναξια.

Σε μια στιγμή άσχετη, απρόσμενη, ανύποπτη,

έγινε η ζωή μου κυνηγημένη, ύποπτη!

Το χαμόγελο παγωμένο έμεινε στο στόμα,

ξεθάφτηκαν στιγμές που ήτανε στο χώμα!

Αυτό που δεν ήθελα ποτέ μου να συμβεί,

πέρασες από δίπλα μου και ήσουνα ψυχρή!

Σου κρατούσε το χέρι, σε είχε αγκαλιά,

και κατι σκίρτησε ξανά μεσ' την καρδιά!

Ποιος θα το 'λεγε πως μεταξύ μας,

θα βάζαμε τον έρωτα παν' απ' τη λογική μας!

Ενα χαδι της στα ξαφνικά,

όλες τις κακές σκέψεις νικά!

Ένα χαμόγελο ζεστό,

με κάνει στα ουράνια να πετώ!

Χωρίς τη λάμψη της, χωρίς εκείνη,

στη μαύρη θλίψη, θα 'χα μείνει!

ριξε αλατι βαθεια στι πληγη

κανε το δακρυ ξανά να φανεί

κρατάς μαχαιρι πολύ κοφτερό

ειπες για όλα πως φταίω εγω!

τι φανταστηκες πώς δηλαδη

θα εχω για πάντα καρδιά ανοιχτη

να δινω αγαπη,να δινω ζωη

να πέρνω απο εσενα

φωτιά και οργή.

εμεινα πισω να αιμοραγω

μην με λυπασε δεν θελω αυτο

κι αν ολα αποψε με καινε ξανα

μου αρκει που θα ξερω

πως εισαι καλα..

Δεν ψαχνω συγνωμη

δεν φτανει αυτο

δικαιωση ψαχνω

που σ'αγαπω!!!

Αυτήν απόψε σκέφτομαι και συλλογιέμαι,

τη στιγμή που είμαι μακριά της καταριέμαι!

Από τη σκέψη μου περνάει,

το χαμόγελο της, η μορφή της,

μακάρι να 'μουν η ανάσα κι η ζωή της!

Περιμένω με λαχτάρα το πρωί να της μιλήσω,

για το υπόλοιπο της μέρας μου, ενέργεια να γεμίσω!

Νομίζω πλέον δεν χορταίνω,

για 'κείνη ν' ανασαίνω!

share your ideas

πιάσε την σκέψη μου ή γίνε καλύτερος.

Μια μέρα μακριά της δεν αντέχω,

χωρίς εκείνη νόημα στη ζωή μου δεν θα έχω!

Αναπνοή μου κι οξυγόνο,

ζω για το φιλί της μόνο!

Τ' άστρα, τη γη, τον ουρανό και να μου τάζουν,

γνώμη για ΄κείνη δεν μ' αλλάζουν!

Μια κουβέντα της, μια λέξη,

κάνει το μυαλό μου να "τα παίξει"!

Μια ματιά της, ένα νεύμα,

σαν να με διαπερνάει ρεύμα!

Να τη πάλι με κοιτάζει,

το χαμόγελό της στα ουράνια μ' ανεβάζει!

Οι γιορτές και φέτος πλησιάζουν,

οι Αγιο-βασιληδες δώρα στα παιδιά μοιράζουν!

Τα μαγαζιά κόσμο πολύ,

και γλυκά απ' την ανατολή!

Μα εμείς τις φετινές γιορτές,

δεν θα κάνουμε αγκαλιές!

Κάλαντα στην καρδιά δεν θ' ακουστούν,

όλα τριγύρω σιωπούν!

Θα μοιάζουμε, σαν από βροχή σκουριασμένη λαμαρίνα,

σαν αστόλιστη χριστουγεννιάτικη βιτρίνα!

Χριστουγεννιάτικα δέντρα, μπάλες, στολίδια,

μα σε μένα όλα φαίνονται ίδια!

Δεν θέλω κάλαντα ν' ακούσω,

μόνo το κορμί μου, με το άρωμα της, να το λούσω!

Η μυρωδιά της να μ' αγγίζει,

περασμένα Χριστούγεννα να μου θυμίζει!

κι αν εφυγες απ'την ζωη μου...

κι αν δεν εισαι πια δικη μου..

η καρδια μου παντοτε θα σε προσμενει

να ειμαστε κι δυο για παντα αγαπημενοι..

Χαρούμενα, παιδικά πρόσωπα στους δρόμους,

Αγιο-βασίληδες με τα δώρα τους στους ώμους!

Βιτρίνες στολισμένες με γιρλάντες,

τα ραδιόφωνα παίζουνε χριστουγεννιάτικες μπαλάντες!

Μα εγώ Χριστούγεννα δεν θα γιορτάσω,

τη χαρά του κόσμου δεν θα φτάσω.

Χριστούγεννα μου πες "Σ' Αγαπώ",

φέτος δεν είσαι πια εδώ.

Βράδυ Πρωτοχρονιάς την πόρτα να χτυπήσεις,

την αγάπη σου, πάλι να μου δωρίσεις!

Σε λίγο νέα χρονιά αρχίζει,

χαρά κι ελπίδα μας γεμίζει!

Αφήνουμε πίσω λάθη παλιά,

κι ότι μας καίει την καρδιά!

Ανασφάλειες και θυμούς,

μεγάλους και μικρούς εγωϊσμούς!

Οι αγκαλιές μας να γίνουν πιο μεγάλες,

να γίνουν καταιγίδα, της αγάπης οι ψιχάλες!

Στην αγκαλιά της μοναξιάς μου

κι απόψε θα πλαγιάσω

και τη σιωπή του σκοταδιού

με το πνιγμένο κλάμα μου θα σπάσω.

Το χέρι του Μορφέα

θα μου χαϊδέψει τα μαλλιά.

Στων ονείρων μου θα μπλεχτώ και πάλι

την αναπόφευκτη θηλιά...

Στις εικόνες μιας φοβισμένης ψυχής

χαρίζει η νύχτα την πνοή της.

Η ξεχασμένη αλήθεια

δίνει την παράστασή της...

Να στέγνωνε το δάκρυ μου

στο μέρος της καρδιάς σου,

τα όνειρα τα φίδια να 'διωχνε μακρυά

η ζεστή ανασεμιά σου...

Τρελή λαχτάρα τα μάτια μου ανοίγει

τα μάτια σου να δω...

Στης μοναξιάς την αγκαλιά ξυπνώ...

Δεν είσαι εδώ... Δεν είσαι εδώ...

Αν εφτιαχνα καράβι :

θα 'χα πανιά τα όνειρα

πλώρη το όνομά σου ,

τιμόνι θα την καρδιά και

στεγανά την αγκαλιά σου!!

να ταξιδεψω θα 'θελα

μεσα απο την ματια σου

και αν ναυαγησω καποτε

να 'ναι απ' τα φιλια σου!

Τα φώτα της πόλης ανάβουν, καθώς ο ήλιος κρύβεται πίσω απο τα βουνά.

Εμεις καθόμαστε αγκαλιά και τον βλέπουμε να χάνεται.

“Αυτή η μαγεία της φύσης, είναι ίδια με σένα” σου είπα “επειδή κι εσύ προσπαθείς να κρύψεις κάτι”.

 

Τα φώτα της πόλης άναψαν, καθώς ο ήλιος κρύφτηκε πίσω απο τα βουνά.

Εμείς περπατάμε στην παραλία.

Ξεκινάω να σου πώ κάτι, αλλα με κόβεις δίνοντας μου ένα γλυκό φιλί. Τώρα εγώ τί να κάνω;

 

Τα φώτα της πόλης έσβησαν, καθώς ο ήλιος έρχεται να δώσει ζωή στην πόλη. Τα αμάξια ξεκινούν, οι άνθρωποι πάνε για δουλειά.

Εμείς περπατάμε ακόμα στην παραλία, και κοιτάμε την ανατολή του ηλίου.

Εγώ γύρισα και σε κοιτούσα επίμονα. Μόλις γύρισες σου έδωσα ένα γλυκό φιλί για καλημέρα.

 

Καλημέρα μωρό μου… Μου λείπεις…

Αυτό το έγραψα σήμερα το πρωί, για την αγάπη μου, που είναι μακριά μου...

Μέσα στην ζωή μου λίγες οι στιγμές πραγματικής χαράς απο τις "σχέσεις" μου...

Πάντα έψαχνα να βρώ ΠΟΥ ήταν το λάθος, να το διορθώσω να το αλλάξω αλλά πουθενά η άκρη. Τα παράτησα τελικά

Ένα απόγευμα του Νοέμβρη στην Καστοριά...βρέθηκα δίπλα σου στην λίμνη χωρίς καν να ξέρω πόσο θα άλλαζε η ζωή μου εκείνο το ζεστό για την εποχή απόγευμα. (Μπορεί τελικά έτσι να το ένιωθα)

Ήμασταν άτομα οχτώ μα οι καρδιές μας ήτανε μονάχα δύο. Θέμα χρόνου ήτανε να σμίξουμε. Μέχρι να δώ όλες τις στιγμές της ζωής μου να περνάνε εμπρός απο τα μάτια μου, ήσουνα στην αγκαλιά μου. Μόνοι μας-μπροστά στην λίμνη-στην λίμνη ΜΑΣ.

Σε προβλημάτιζε η απόσταση, έλεγες. Εμένα καθόλου, απάντησα.

Σε ρώτησα αν είσαι στη θέση να μπεις σε αυτή την διαδικασία (έτρεμε η φωνή μου στα αυτια μου - στα δικά σου ευτυχώς οχι).

Πήρες έναν αναπτήρα απο το τραπέζι, άναψες ενα τσιγάρο και με νωχελικές κινήσεις σαν απο ξαγρύπνια και ανάμεσα σε πάμπολλες σκέψεις μου τον έδειξες ρωτώντας με: ΕΣΥ;

Ο αναπτήρας έγραφε "ΕΙΣΑΙ;"

Από τότε τα Σαββατοκύριακα μου έγιναν καθημερινές....και οι καθημερινές Σαββατοκύριακα.

Ειμαι σίγουρος πως μας πάνε όλα καλά για ένα και μόνο λόγο, είμαι ο εαυτός μου. Είναι η πρώτη φορά που δεν χρειάζεται να μπω στη διαδικασία να σκεφτώ τί ειναι λάθος και τι σωστό. Ειμαι ΕΓΩ εισαι ΕΣΥ και ταιριάζουμε χωρίς υπερβολές, πανέμορφο όσο και απλοϊκό.

Το Σάββατο που θα σε δώ θα σου πω καλή εβδομάδα ζωή μου και την Δευτέρα που θα φεύγω θα ακούσω απο τα χειλάκια σου "Καλο Σαββατοκύριακο ματάκια μου".

Σε λίγες ώρες θα είσαι στην αγκαλιά μου δίπλα στη Λίμνη ΜΑΣ.

Είμαι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ.

Δόξα τω Θεώ

...στην Τάνια

Θα σου μιλήσω με εναν τρόπο που δεν ξέρω

Σε είδα και τώρα να τον μάθω προσπαθώ

Δεν το καταλαβαίνω το γιατί, μα νοιώθω πως το θέλω

Όχι με κάποιο ιδιέταιρο σκοπό

Από ανάγκη να σου πώ, όσα ποτέ δεν είπα

Αισθάνομαι πως αν δεν σε είχα δεί

αυτά που θέλω να σου πω

απλά δεν θα υπήρχαν....

Τα μονοπάτια της ζωής μαζί μου να διαβείς

Όλα όσα αναζητάς στο πρόσωπό μου να τα δεις

Αν μπορούσα να διορθώσω τα λάθη μου με μια μου μόνο κίνηση, θα:

Θα άγγιζα το χέρι σου για να λυτρωθώ.

Θα άφηνα την ανάσα μου να ξαποστάσει στο στόμα σου.

Θα έπαιρνα την λύπη σου για να την κάνω χαρά και να στην δώσω.

Θα έδινα την ζωή μου για να νικήσω τον θάνατο σου.

Τα λάθη μου δεν συγχωρούνε «αυτόν που τα έκανε».

For J

στο μεταξενιο το κορμι σου

στο γλυκο φιλι σου

κρυψε με μια στιγμουλα μονο..

για να μη κρυωνω

μαυτο μελανι μου δινει η νυχτα και γραφω στο χαρτι

μ'εχεις ξεχασει μονάχο αποψε

και ψαχνω.... το γιατι...

να πεθαινω που σ'αγαπω,σ'αγαπω,σ'αγαπω

Η ζωή είναι μικρή,

μην την κάνουμε πικρή!

Να τη γεμίζουμε χαρά και κέφι,

αγάπη που την καρδιά μας θρέφει!

Να 'χουμε χαμόγελο πλατύ,

ελπίδα κι όνειρα κάθε στιγμή!

Κι αν νιώσουμε έρημοι και μοναχοί,

ας μην γελιόμαστε, κάποιος-κάπου μας δίνει προσοχή!