Προς θεου δεν ηταν σκοπος μου να ακουστω επικριτικος για την αποψη σου, που ειναι σεβαστη αλλωστε εκ των πραγματων, αλλα μια προτροπη να ερμηνευσεις την ταινια λιγο διαφορετικα και να μην τρομαξεις καποιον απο το να της δωσει μια ευκαιρια για θεαση, που κατα τη γνωμη μου αξιζει. Οσο για την τελικη γευση εχεις δικιο μεν αλλα αυτο ειναι και το ζητουμενο του εργου. Βλεπουμε τα γεγονοτα μεσα απο τη οπτικη και με τη "λογικη" ενος ψυχασθενη. Δεν υπαρχει ισως αιτιολογιση της βιας και πολλα μενουν στη φαντασια του θεατη αλλα η ωμη καταγραφη των γεγονοτων δεν απεχει πολυ απο πραγματα που γινοντε καθημερινα γυρω μας και σκεψου οτι η ιστορια γραφτηκε το 1952 μια εποχη αθωοτητας σε σχεση με το σημερα. Η ανθρωπινη φυση ειναι βεβαια μια διαχρονικη πραγματικοτητα γι' αυτο και τετοιες ιστοριες ειναι παντα επικαιρες.
Πολυ σωστα και συνεχιζεις βεβαιως..