Μανιακός καπνιστής. Ξυπνούσα το πρωί με το μυαλό στο να κάνω καφέ, και την πρώτη τζούρα. Κάπνιζα από 18 χρόνων, και πλέον 43 παντρεμένος με 2 παιδιά. Πάντα έφερνε βόλτα στο μυαλό μου η ιδέα να κόψω το τσιγάρο, αλλά ποτέ δεν το είχα πάρει απόφαση, γιατί ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ. Έως ένα βράδυ, χαζεύοντας στην τηλεόραση, ξυπνάει η μικρή μου με δάκρυα στα μάτια και τρομοκρατημένη, και να μονολογεί, δεν θέλω να πεθάνεις. Προσπάθησα να την ηρεμήσω, αλλά δεν μπορούσα. Μετά από πολύ προσπάθεια την ξαναπήρε ο ύπνος. Το πρωί που σηκώθηκε και ήταν ήρεμη την πλησίασα να μου πει τι ήταν αυτό που ονειρεύτηκε. Μου είπε πως με είδε να πεθαίνω από το τσιγάρο. Μου κοπήκανε τα πόδια, το σοκ ήταν ισχυρό. Το έκοψα επί τόπου, χωρίς σκέψη να ξανακάνω μια τζούρα. Αυτό που δεν ανέφερα είναι ότι παρόλο το κάπνισμα, είμαι αρκετά δραστήριος, τρέξιμο, ποδήλατο, σχεδόν καθημερινά. Αυτό που είχα άμεση βελτίωση ήταν στην γεύση. Δεν έκοψα τον καφέ, συνέχισα όπως πριν χωρίς το τσιγάρο. Νομίζω ότι όλα είναι στο μυαλό μας. Είναι δύσκολο, θέλει πείσμα και υπομονή.
Sent from my iPhone using Tapatalk