Η samsung βγάζει ένα σκασμό συσκευές. Αυτό έχει ένα καλό και ένα κακό: Το καλό είναι ότι έχει ποιοτικές συσκευές για όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια, το κακό είναι ότι εκ των πραγμάτων δεν μπορεί/δεν θέλει/δεν τη συμφέρει να τις υποστηρίζει όλες. Αυτό παίρνει μπάλα και τις ναυαρχίδες των 1000+ ευρώ και όσο ο κόσμος τρέχει να τις αγοράσει από την πρώτη μέρα τόσο θα συνεχίζει να το κάνει.
Ένας τρόπος τιμωρίας υπάρχει: το πορτοφόλι του καταναλωτή αλλά το εν λόγω πορτοφόλι όχι απλά δεν καταδικάζει τις πρακτικές αυτές, αντιθέτως η πραγματικότητα δείχνει ότι τις επικροτεί. Καταναλωτισμός λέγεται το φαινόμενο.
Αγόρασα προχθές το Note 9 των 512 Gb στην τιμή των 650 ευρώ (σχεδόν στη μισή της αρχικής του τιμής το 2018) γνωρίζοντας ότι:
1. Παίρνω μια συσκευή η οποία θα έχει ουσιαστική υποστήριξη για ένα πεντάμηνο ακόμα.
2. Αν δεν προκύψει κάποιο ατύχημα η επόμενη συσκευή θα αγοραστεί μετά από τουλάχιστον 3 χρόνια.
3. Παίρνω αυτό που πληρώνω σύμφωνα με τις τιμές της αγοράς (το αν όντως αξίζει να δώσει ο οποιοσδήποτε 650 ευρώ για ένα τηλέφωνο είναι άλλη μεγάλη συζήτηση)
4. Είμαι εξίσου θύμα του δικού μου καταναλωτισμού γιατί αγόρασα το Note 9 ενώ το προηγούμενο τηλέφωνό μου (Samsung A8, 2018) δουλεύει μια χαρά. Ναι, το Note 9 μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα πράγματα και γελάω σα χαζός τις τελευταίες δύο μέρες που παίζω και ασχολούμαι με αυτό αλλά στην πραγματικότητα στις βασικές ανάγκες (τηλέφωνο, sms, browsing όταν δεν είμαι σπίτι) το A8 με εξυπηρετούσε μια χαρά, όπως με εξυπηρετεί μια χαρά για browsing/διάβασμα e-book το Sony Z3 tablet που έχω και το οποίο ακόμα χρησιμοποιώ.